شیری بودم میان این بیشه به گشت      با دست بلا به بند و زنجیر شدم

ریگی بودم ز کوه در دره شبی              با سیل زمانه تا که درگیر شدم

در قلب سیاه حادثه گو که زمان            بودش چو کمان و من یکی تیر شدم

تا خندیدم به بازی ِ چرخ و فلک            بازیچه ی دست شوخ تقدیر شدم

سروی بودم بلند بالا زیبا                     در ذهن تبر ولی چو تکفیر شدم

اکنون شده ام دسته ی تیغ ِ تبری        که عاشق ِ چوب ترد ِ انجیر شدم

ای لشکر موریانه ها! ثانیه ها!             دندان بشتابید که من دیر شدم

پرسید چرا نبسته ام سفره هنوز         بر سفره ی زندگی اگر سیر شدم

از خون جگر‌‌  گوشت دل  شربت اشک     نوشیدم و خوردم و نمک گیر شدم

                                    بر بستر دود کودکان می رقصند

شهری که به خویش سجده مردم دارند

                                   در معبد مکر بی امان می رقصند

شهری که به دور یک هوس باز کثیف

                                  در چادر خویش کاروان می رقصند

شهری که تمام مردمش نامردند

                                 مردان همه ناز چون زنان می رقصند

با رقص جنازه های عرفان بر دار

                                صد خرقه ی صد جنازه بان می رقصند

این شهر چو باتلاقی از مدفوع است

                                      مردان و زنان درون آن می رقصند

 هوک نامزدت نبود

آپرکاتِ نگاهِ شادمان تو بود هنگام افتادنم

نوازش است؟ نه ! سیلی ، سیلی آخر

مادر و بغض و سکوت و تفی به هر کی مرد

پدر که شال و کلاه کرده ... دست .. دسته ی در

کودک فقط نظاره گر صحنه هاست با هق هق

با التماس با هراس بی پناه بی یاور

مادر و گریه و خفه شو بچه و تلفن

ذرینگ رینگ درینگ ... جان! الو! تویی خواهر

".........................................................

..........................................................

الو درسته اول شیر بعد کاکائو

و بعد آخر سر پودر نارگیل و شکر"

................

...............

یک زوج توی پژویی که مانده پشت چراغ

به شوخیند و به قه قه ... پدر،  زنی لاغر

................

...............

شب است و خواب تشک بچه باز هم خیس است

شب ، بوسه ، دست پدر روی گونه ی مادر........

تو سکوت می کنی

 و من به فاصله دو دوستت دارم مچاله می شوم در سیاهی تنهایی

نفسهای سنگینم را فریاد میکشم روی دوش خدا

خدا ؟

خدای من !

تو...

همیشه در خیالم قفل لبهای مرطوبت را بوسیده ام

و از حرم زیباییت عقب عقب بیرون رفته ام

تا بیفتم پایین روی زمین سفت سیاست

توی دره ی کرخت شهوت

پشت ارابه ی فولادی مدرنیسم

و مچاله شوم در سیاهی تنهایی

به فاصله دو دوستت دارم .